عکاس :حمید رسول پور

درباره ی عکس:

با دیدن اثر فوق به سوالاتی می اندیشم که همواره ذهنم را به خود مشغول داشته است. سوالاتی از قبیل:

مرز بین هنر ها کجاست؟ ... تا کجا را باید عکاسی دانست؟...مرز مشخص نقاشی  چیست؟

و گرافیک در چه محدوده ای گام بر میدارد؟

آیا اساساً باید مرزهای هنرها را مشخص نمود؟

آیا واژه های هنرمند نقاش، هنرمند عکاس و هنرمند فلان رشته را باید همچنان بکار برد و یا همان واژه هنرمند کافیست؟

اگر به تاریخ عکاسی رجوع کنیم ، نخستین جنبش های هنری در عکاسی،  وام دار نقاشی دوران خود بوده است. نمونه شاخص این آثار را می تواند در آثار «هنری پیچ رابینسون» و  «اسکار رجلندر» مشاهده نمود. جاییکه با مونتاژ چندین عکس به اثری نقاشی گونه می رسیدند.

شاید دلیل آن هنرمندان نقاشی بوده اند که با آمدن عکاسی به این وسیله توجه نموده و آثار خود را با استفاده از این وسیله خلق نمودند.

اما در ادامه راه عکاسان با طرد تقلید از نقاشی، سعی نمودند با تاکید بر واقعیت عینی و خلق آثاری که با نگاه و واقعیت بیرونی ارتباط داشت هنر عکاسی را هویتی مستقل ببخشند.

هدف از این مقدمه بیان تاریخچه عکاسی نیست . بلکه اثر آقای «حمید رسول پور» بهانه ای شد برای طرح این پرسش. زیرا در دوران عکاسی دیجیتال ، امکان ویرایش عکس با استفاده از نرم افزار های مخصوص بسیار آسان شده و دو گرایش Digital Photography به معنای عکاسی دیجیتال و  Digital Imaging به معنای تصویر سازی دیجیتال نتیجه همین امر است.

اثر فوق که از بنای خانه ای آجری و  قدیمی گرفته شده به دلیل کنتراست شدید حاصل از نور آفتاب که بوسیله  نرم افزار تشدید شده است، از ارتباط  با واقعیت بیرونی مکانی مشخص تهی شده و تبدیل به تصویری زاییده ذهن صاحب اثر می شود. بیننده با سیاهی های درخت و سایه های موجود در تصویر با فضایی وهم آلود مواجه می شود. و این امر توسط لنز واید دوربین اغراق می گردد.

فضایی محدود و بسته با سیاهی هایی که گاهی اضافی به چشم می آیند. بخصوص در پایین کادر.

******************************

پ.ن 1: این اثر توسط دوست عزیزم آقای رسول پور برای اینجانب ایمیل شده

پ.ن 2 : ما را از نظرات خود بی نصیب نگذارید

نوشته شده در دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 20:33 توسط مصطفی مکبری| |